Nabzımı Düzelttim 2 Sezgin Uvaç

*Konuşma*

Adama kafayı yedirtirsin eşref yemin ediyorum kafayı yedirtirsin
Ya bunca zaman geçmiş ya
Kaç sene geçmiş
Allah aşkına ya
Belki evlendi ya
Olamaz mı?
Belki evlendi çoluğu çocuğu var
Belki çok mutlu
Ya belki yurt dışında yaşıyor ya
Yurt dışında yaşıyor ha
Olamaz mı?
Ya belki öldü
Mezarda belki

*Verse*

Kaç parça daha yazarsam biter bu dertler
Yıllardır yazıyorum fakat bitmiyor birader
Ömür ve yanan sigara bitiyor dertler yerine
Düzelen nabzım bu yüzden ara sıra tekler

Oysa bir zamanlar tüm dertlerimi derlemiştim
Sırf bu yüzden yıllar önce nabzımı düzelttim
Fakat çok sürmedi ve yeniden bozuldu nabzım
Düzeltmek için bu sefer bana yardım et tanrım

Çünkü yıllar önce yaptığımı bu sefer yapamıcam
Dertlerimi derlerken kalan aklımıda kaçırıcam
Seneler önce olduğu gibi hastanelerde yatıcam
Her sabah aynadaki yüzüme lanetler okuyucam

İşte o zaman herkes aklımı yitirdiğimi zannedecek
En yakınımdaki adam bile ellerini çekecek
Annem dahil tüm sevdiklerim umudunu kesecek
Bir kişi hariç oda hiçbir zaman gelmeyecek

Bu yüzden herkes hayattan bir şeyler koparma peşinde
Oysa hayat bizden koparıyor farkında değil kimse
Sizce neden sürekli kavga çıkıyor ilişkilerde
Aile içinde aile dışında sürekli var bir çekişme

Çünkü masal sandığınız bu dünya mutlu sonla bitmiyor
Hikayenin sonunda herkes kalbinden özür diliyor
Fakat nedense değişen hiçbir şey olmuyor
Bu düzen herkese aynı şekilde işlemiyor

Dokuz sene önce yazdığın mektubu yaktım sonunda
Herşeye kader demekten yoruldum fazlasıyla
Buda düzenin aynı şekilde işlemediğinin kanıtı
İşleseydi şayet miras bıraktığın dertler azalırdı

Alıştım artık nabzımın sürekli bozulmasına
Sende alış çünkü arkamdan geliyorsun yavaşça
Anlayacaksın nabzın bozulmaya başlayınca
Saatlerce konuşacaksın sigaranın dumanıyla

O zaman dertlerimden pay biçeceksin kendine
Tıpkı benim gibi küfür edeceksin aynadaki yüzüne
Kendini dört duvara kapatıp güleceksin saatlerce
Hatta gülerken ağlamak bile normal gelecek bir süre

Bu yüzden deli damgası yiyeceksin çevrenden
Annen 'den baban 'dan hatta kendi benliğinden
Bu damgayı ölene kadar atamayacaksın üstünden
Ve zamanı gelince yaptıklarını çekeceksin inceden

Bir seninle olan bir de olmayan zamana bakınca
Nasıl bir hata yaptığımı anlıyorum aslında
Savaş boşuna çıkmış gül kokan sokaklarımda
Oysa bu sokaklar bana geçmişten hatıra

Sende kaybedeceksin girdiğin savaşı benim gibi
Çünkü istemeyeceksin sevdiğinin üzülmesini
Bu yüzden orduna taarruz emri veremeyeceksin
Onun gülüşü için yenilgiyi kabulleneceksin

Bir akşam afitaptan sonra çökecek karanlıklar
Yiyip bitirecek seni kafandaki kalabalıklar
Duman ciğere doldukça sönecek izmaritler
Her geçen gün birikecek yastığında küller

Bunlara sebep olan yanımda geçen ilk gecen
Hatırla nasıl geldiysen öyle gittin bu evden
Ve beklemekten başka çaren yok demiştin
Ben beklerimde sen bir daha geri dönmeyeceksin